Od 1 stycznia br. szpitale mają obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia od ryzyka odpowiedzialności cywilnej i w zakresie zdarzeń medycznych. Pozostałe podmioty zobligowane są wyłącznie do zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej według nowych zasad.

Od nowego roku podmioty wykonujące działalność leczniczą zobowiązane są do zawarcia umowy ubezpieczenia według standardu przewidzianego w przepisie art. 25 ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej. Umowa ta musi być odpowiednia do rodzaju wykonywanych przez dany podmiot świadczeń leczniczych. Dla tych, którzy wykonują świadczenia szpitalne w rozumieniu art. 2 wymienionej ustawy ustawodawca przewidział obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia od ryzyka odpowiedzialności cywilnej i w zakresie zdarzeń medycznych. Pozostałe podmioty zobligowane są wyłącznie do zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej.

Wywiad z Krzysztofem Skubisem, zastępcą dyrektora ds. ekonomiczno-finansowych Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego nr 4 w Lublinie

Zarządzający podmiotem leczniczym, tj. kierownicy, menedżerowie, członkowie zarządów, mogą wykonywać obowiązki służbowe na podstawie umów zlecenia i kontraktów menedżerskich.

Często stosowaną formą zatrudnienia jest umowa zlecenia (art. 734–751 Kodeksu cywilnego), przy czym przepisy o zleceniu stosuje się także do umów o świadczenie usług, jeżeli nie są one uregulowane odrębnymi przepisami (art. 750 k.c.). Dlatego będą miały również zastosowanie do kontraktów menedżerskich.

Dla zastosowania zwolnienia z opłaty uzdrowiskowej nie ma znaczenia, czy pacjent szpitala uzdrowiskowego przebywa w nim na podstawie skierowania lekarskiego, czy jego pobyt ma charakter komercyjny (w którym to przypadku podstawą przyjęcia pacjenta jest zaświadczenie o braku przeciwwskazań do korzystania z danego rodzaju świadczeń zdrowotnych). Takie stanowisko zaprezentował WSA we Wrocławiu w wyroku z 24 listopada 2009 r. (sygn. akt I SA/Wr 1439/09), który został utrzymany w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 30 sierpnia 2011 r. (sygn. akt II FSK 408/10).

Zgodnie z art. 17 ust. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opłata uzdrowiskowa pobierana jest od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach zdrowotnych, turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach znajdujących się na obszarach, którym nadano status uzdrowiska, za każdy dzień pobytu w takich miejscowościach. Zasady nadawania określonym miejscowościom statusu uzdrowiska uregulowane są w ustawie o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych. Uzdrowiskiem jest obszar, na którego terenie prowadzone jest leczenie uzdrowiskowe, wydzielony w celu wykorzystywania i ochrony znajdujących się na jego obszarze naturalnych surowców leczniczych, któremu został nadany status uzdrowiska. Obszar taki powinien mieć złoża naturalnych surowców leczniczych i klimat o potwierdzonych właściwościach leczniczych, odpowiednie zakłady i urządzenia lecznictwa uzdrowiskowego, spełniać wymagania określone w przepisach o ochronie środowiska oraz dysponować infrastrukturą techniczną w zakresie gospodarki wodno-ściekowej, energetycznej, w zakresie transportu zbiorowego, a także prowadzić gospodarkę odpadami (art. 34 ust. 1 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych). Różnica między obszarem uznanym za uzdrowisko (co implikuje pobór opłaty uzdrowiskowej) a obszarem ochrony uzdrowiskowej (co skutkuje poborem opłaty miejscowej) polega na tym, że w obszarze uznanym za uzdrowisko występują zakłady i urządzenia lecznictwa uzdrowiskowego.

Możliwość indywidualnego rozliczenia świadczenia jest możliwa wyłącznie na podstawie zgody udzielonej przez dyrektora oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia, z którym placówka medyczna zawarła umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Postępowanie w sprawie udzielenia zgody na indywidualne rozliczenie świadczeń reguluje ustawa z  27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, stosowne rozporządzenia, a także zarządzenie nr 65/2010/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z 22 października 2010 r. w sprawie przyjęcia do stosowania w Narodowym Funduszu Zdrowia wzorów wniosków o indywidualne rozliczenie świadczeń i Bazy Zgód Indywidualnych. Zgodnie z tym przepisem możliwość indywidualnego rozliczenia świadczenia istnieje wyłącznie na podstawie zgody udzielonej przez dyrektora oddziału NFZ, z którym świadczeniodawca zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Kierownikowi odpowiedzialnemu za ochronę radiologiczną, który m.in. nie wywiązuje się z obowiązków w zakresie ochrony radiologicznej przy pracy ze źródłami promieniowania jonizującego, odpadami promieniotwórczymi lub przy ich przygotowaniu do transportu i składowaniu, grozi kara nawet do 16 tys. zł.

Jednostki wykorzystujące promieniowanie jonizujące w celach medycznych muszą wdrożyć program ochrony radiologicznej, za którego przestrzeganie odpowiedzialny jest kierownik jednostki organizacyjnej.

Pielęgniarka jak funkcjonariusz publiczny: od 1 stycznia br. obowiązuje ustawa o zawodach pielęgniarki i położnej obejmująca taką samą ochroną jak funkcjonariuszy publicznych pielęgniarki i położne. Za znieważanie pielęgniarki i położnej grozi kara grzywny i więzienia do 1 roku.

Pielęgniarki i położone (podobnie jak wcześniej lekarze i ratownicy medyczni) zostały objęte w pełnym zakresie ochroną przewidzianą dla funkcjonariuszy publicznych. Uzasadnieniem takiego rozwiązania jest chęć ochrony pielęgniarek i położnych, które często są narażone na kontakt z pacjentami zachowującymi się w sposób agresywny i potencjalnie niebezpieczny (tzw. osoba pierwszego kontaktu). Ilustracją tego problemu mogą być przypadki nocnych dyżurów, czy też akcji ratowniczych podejmowanych w dramatycznych sytuacjach w niebezpiecznym środowisku. Zatem, jako zawody zaufania społecznego, pielęgniarki i położne powinny dysponować dodatkową ochroną prawną, jaką może zapewnić im ustawodawca, przewidzianą dla funkcjonariuszy publicznych.  

Ubezpieczenia OC: od 1 stycznia br. obowiązują dwa nowe rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej podmiotu wykonującego działalność leczniczą oraz świadczeniodawcy niebędącego podmiotem wykonującym działalność leczniczą, udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej.

Zakupy z wykorzystaniem aukcji internetowej to nie tylko oszczędność o ok. 20% kosztów, ale i szansa na wynegocjowanie dłuższej gwarancji oraz serwisu pogwarancyjnego, a także lepszych warunków dostawy i płatności dla placówki.

Aukcja elektroniczna to – zgodnie z Prawem zamówień publicznych - jeden z dopuszczalnych elektronicznych trybów udzielania zamówień publicznych. Placówki zobowiązane do ogłaszania przetargów publicznych coraz częściej korzystają z tej formy, gdyż pozwala ona na oszczędności w wysokości ok. 20%.

Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 23 grudnia 2011 r. w sprawie recept lekarskich wprowadziło istotne zmiany do systemu realizacji recept oraz ich wystawiania. Są one związane z obowiązującą od 1 stycznia 2012 r. ustawą z 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych. Oba akty prawne wzbudziły jednak wiele kontrowersji i będą nowelizowane.

Z przepisów usunięto obowiązek określony w §6 ust. 2 uchylonego rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 maja 2007 r. w sprawie recept lekarskich w brzmieniu, „jeżeli przepisana dawka jednorazowa lub dobowa leku zawierającego w swoim składzie środek odurzający lub substancję psychotropową przekracza dawkę maksymalną, osoba wystawiająca receptę jest obowiązana obok przepisanej dawki postawić wykrzyknik, zapisać tę dawkę słownie oraz umieścić swój podpis”. W związku z tym od 1 stycznia 2012 r. lekarze nie są zobowiązani do tak szczegółowego uzasadniania stosowania dawek maksymalnych.