Nagłe przypadki leczy się po uzasadnionych kosztach

Przepisy art. 19 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (dalej ustawa zdrowotna) regulują kwestie finansowania świadczeń zdrowotnych realizowanych w tzw. stanach nagłych – tj. stanach zagrożenia życia lub zdrowia pacjentów. Ustawa z 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (do której odwołuje się w tej kwestii ustawa zdrowotna) określa stan nagły jako stan polegający na nagłym lub przewidywanym w krótkim czasie pojawieniu się objawów pogarszania zdrowia, którego bezpośrednim następstwem może być poważne uszkodzenie funkcji organizmu lub uszkodzenie ciała bądź utrata życia, wymagający podjęcia natychmiastowych medycznych czynności ratunkowych i leczenia.