Ubezpieczenie od zdarzeń medycznych – serce i rozum nie zawsze w parze

Ocena tego jest jednoznacznie negatywna. Prawo powinno tworzyć warunki szybkiego potwierdzenia szkody i otrzymania odszkodowania. Dochodzenie tego w długim i kosztownym procesie jest niewłaściwe. Zmiany w prawie wprowadzające ubezpieczenie od zdarzeń medycznych zostały przedstawione jako remedium tworzące nowy ład w zakresie odszkodowań za błędy. Czy aby na pewno?

Trudno z dzisiejszej perspektywy ocenić, co było przyczyną przyjęcia przez rząd i parlament rozwiązania, w którym ocena racjonalna nie dorównała emocjonalnemu współczuciu – fala emocji związana z okresem przedwyborczym, czy też cierpienie pacjentów związane z niewydolnością sądów. Pozostaje jednak faktem, że poziom wadliwości przyjętej legislacji otarł się o granice absurdu. Bo jak inaczej traktować blisko miliardowe koszty odszkodowań bez wskazania źródeł ich finansowania?

Jak odczytywać definicję zdarzenia medycznego, w której każdy zgon w następstwie powikłania, każdy piątkowy nieprzebadany tego samego dnia pacjent, każda chybiona diagnoza wykonana z pomocą aparatury medycznej niespełniającej aktualnych standardów, mogą być potraktowane jako zdarzenie medyczne?

Jak rozumieć sytuację, w której ofertę ubezpieczenia wystosowało tylko jedno towarzystwo i to także z wielką rezerwą? Jak wreszcie traktować kilkaset szpitali, które nie wykupiło ubezpieczenia – wykreślić je z rejestru, dyrektorów ukarać, a polskie szpitalnictwo zamknąć na kłódkę?

Czytaj więcej na temat zarządzania finansami w ochronie zdrowia i podatków w SerwisZOZ.pl»

Czytaj pozostałe teksty Roberta Mołdacha w SerwisZOZ.pl»